Καθώς κοίταζα ένα ζευγάρι καρακαξες που πηδαγε μπροστά μου. Το μαύρο χρώμα των φτερών που γινόταν μπλε στο φως του ήλιου. Την μακριά τους ουρά σηκωμένη σαν του σκύλου.
Τι όμορφο πουλί σκεφτόμουν ,και την λαλιά του δεν μου την έχει χαρίσει.
Αντίθετα ο κοτσιφας με αυτόν κοιμάμαι και ξυπνάω.
Με έχει μαγέψει το πτηνό αυτό το παρεξηγημένο.
Άσε την αυτή την γριά καρακαξα, είχα πει για μια δασκάλα με γυαλιά . Ναι και εγώ κωλοπαιδο έχω υπάρξει.
Αλλά και εκείνος ο θείος στο χωριό τον θάνατο έλεγε φέρνει.
Είναι μαύρη,κλέφτρα και αισχρή ,και σήκωνε το δικανο για να την σκοτώσει.
Εκείνη σε ένα μικρό δωμάτιο σαν κελί στα κάγκελα ερχόταν , ψωμί άφηνε ο μπάρμπα Αδάμ καλή του ώρα άν ζει,ζωγράφιζε και μου μιλούσε.
Ήξερε όλα τα μυστικά για τα πουλιά για την ελευθερία.
Μάγκα μου λέγε έτσι με προσφωνουσε,το ποιό έξυπνο πτηνό στο ζωικό βασίλειο είναι αυτό εδώ.
Μόνο με κάποιο είδος πιθήκου μπορεί να συγκριθεί.
"Κλέβει"γιατί της τραβά την προσοχή κάτι που γυαλίζει και θέλει να το επεξεργαστεί.
Αυτοαναγνωριζετε μπροστά σε καθρέφτη. Είναι πουλί μα εργαλεία χρησιμοποιεί. Ξέρει τον εαυτό της τόσο καλά που προβλέπει τι θα κάνει ο άλλος.
Ένα σωρό προβλήματα ξέρει και λύνει.
Μάγκα μου στην Ανατολή είναι οιωνός ευτυχίας ,και όχι θανατικου που έχουν εδώ στην δύση.
Τόσα χρόνια πέρασαν και όμως τα λόγια του μπαρμπα Αδάμ ακόμα τα θυμάμαι.
Και όταν στο μπαλκόνι μου πηδά η καρακαξα ,στο μπλε χρώμα της το ελεκτρικ την ελευθερία βλέπω.
Σκέφτομαι ότι υπήρξα και εγώ κωλοπαιδο λοιπόν..
