Φωτιζαν οι νύχτες και θολωναν από την υγρή νύχτα.
Βράδια φθινοπωρινά σε κρεβάτια ενός ατόμου.. και μουσικές και καπνοί... σε τοίχους μωβ βαμμένους με πινέλο.
Φλοκατες και σώματα μπερδεμένα, σε τοίχο αφίσα στέκι φιλοσοφικής, γυναίκες να φιλιούνται.
Και έπαιζαν τα χνωτα μας έγκλημα στον Νείλο.
Εσταζαν απέναντι οι στυλοι του Διός, και τα αυτοκίνητα τα παλιά στην μάντρα από κάτω που είχαν για σπίτι τους τα πλάσματα της νύχτας.
Γιατί ποίηση είναι και το μωβ!
Ρε! Δεν θέλω ρομαντισμους βρώμικα να μου τα λες του είπε.
Οι ρομαντικοί πάει πέθαναν εκεί πίσω στο χρόνο.
Ρε! Ο έρωτας είναι βρώμικος και έτσι εγώ τον θέλω.
Ρε! Δεν θέλω τριαντάφυλλα καθαρά μέσα σε βάζο, στην λάσπη θέλω να τα βουτάς πριν μου τα προσφέρεις.
Ρε! Όποιος έχει αντέξει την χαρά θα αντέξει και τον πόνο.
(jaime-zapata-1957-ecuadorian)
Φωτογραφίες νιότης σε ασημένιες κορνίζες ,νεονυμφοι ποζάρουν σε κάποιο στούντιο εποχής,άσπρο νυφικό μαύρο κουστούμι.
Πλαστικά λουλούδια σε βάζο βαμμένου δωματίου. Οι πληγές στους καναπέδες από τσιγάρα σκεπασμένες από μονόχρωμα καλύμματα.
Ενα στρώμα που μυρίζει ακόμα ηδονή ,και ξεθωριασμένα σημάδια πρόωρης εκσπερμάτωσης .
Μωβ κραγιόν ανεξίτηλο σε γοπα αφιλτρου άσσου .
Τετάρτη ,γεννήθηκε και πέθανε την ίδια ημέρα.
Να μιλήσουμε του είπε θέλω, όχι για τα απόμακρα.
Να μιλήσουμε για αυτά που καίνε για αυτά που τις νύχτες δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε.
Να μιλήσουμε για αυτά που μας βυθιζουν στην σιωπή..
Να κοίτα, κοίτα τα νεκροταφεία είναι γεμάτα ανθρώπους αμιλητους. Είναι βυθισμενοι στην σιωπή γιατί δεν πρόλαβαν, δεν μίλησαν.
Καλημέρα φίλε μου!
