Έγκλημα στον Νείλο.

Φωτιζαν οι νύχτες και θολωναν από την υγρή νύχτα.
Βράδια φθινοπωρινά σε κρεβάτια ενός ατόμου.. και μουσικές και καπνοί... σε τοίχους μωβ βαμμένους με πινέλο.
Φλοκατες και σώματα μπερδεμένα, σε τοίχο αφίσα στέκι φιλοσοφικής, γυναίκες να φιλιούνται.
Και έπαιζαν τα χνωτα μας έγκλημα στον Νείλο.
Εσταζαν απέναντι οι στυλοι του Διός, και τα αυτοκίνητα τα παλιά στην μάντρα από κάτω που είχαν για σπίτι τους τα πλάσματα της νύχτας.
Γιατί ποίηση είναι και το μωβ!