Τους είδα σήμερα σε ένα μπαλκόνι, Αύγουστος βράδυ ζεστό.
Μια πολυθρόνα, ένα τραπέζι, γλάστρες.
Σπίτι γεμάτο από ηχηρες σιωπες.
Τους είδα να κοιτάζουν τον δρόμο, βλέμμα απαθες, φωνές στο μέσα τους δυνατές.
Ένα μπουκάλι αλκοόλ, άδειο γεμάτο μισογεματο.
Θάλασσα αντηλιακά, μαγιό αναγουλας μυρωδιές.
Τους είδα να ψάχνουν στα σκουπίδια, πεταμένα όνειρα σε κουτί πορτοκαλάδας.
Τους είδα με δερμάτινο μπουφάν στο κρύο του Αυγούστου.
Τους είδα σε μια τουαλέτα αγκαλιά να πλένουν τα σωθικά τους.
Τους είδα να προσπαθούν την νύχτα να δαμασουν, και όταν νόμιζαν ότι την δαμασαν ο χρόνος να ναι σταματημένος. Τους είδα να έχουν σιχαθεί τον κοντό με την γραβάτα, που όλη την νύχτα έμπαινε από τα ανοιχτά παράθυρα.
Τους είδα στην ελπίδα της ημέρας να δραπετεύουν με αεροπλάνο απ το νησί, με πλοίο το μηχανάκι.
Αθήνα πόλη του φωτός του ήχου και της σκόνης.
Τους είδα μια ζωή αργότερα να κλαίνε από τα γέλια. Τους είδα Αύγουστο με μαγιό να ψήνονται στο ήλιο.
Τους είδα συμπεριφορές, και ανθρώπους να έχουν καλά γνωρίσει.
Τους είδα με όνειρα ζωής για την ζωή να έχουν καλά κρατήσει.
Τους είδα μετά, σε ένα τραπέζι στρογγυλό να τρώνε και να πίνουν. Γέλια για αυτά που πέρασαν και δύναμη για αυτά που πήραν.
Αυγούστου σκέψεις (τρεις φίλοι)
