Τρίτη 6 Μαρτίου 2018

Προσκλητήριο.

Δύο δωμάτια το ένα δίπλα στο άλλο. Κουζίνα τουαλέτα ξεχωριστά στην αυλή,μία μεγάλη ελιά στην μάντρα.
Δίπλα δεξιά και αριστερά πολυκατοικίες.
Ο Νίκος ήταν καλός μουσικός ,τα καλοκαίρια έπαιζε κιθάρα στην αυλή,τα γέλια και η μουσική συχνά έφερναν παρατηρήσεις από τους γείτονες.
Καμουφλαρισμένες παρατηρήσεις μάλλον γιατί ο πραγματικός λόγος ήταν οι αλήτες που μάζευε.
Του είχαν κάνει πολλές προτάσεις για να πουλήσει το οικόπεδο ,ο Νίκος άντεχε παρά τα Οικονομικά προβλήματα που είχε. Τα τελευταία χρόνια έπαιζε σε κέντρα,οι περισσότεροι άλλωστε φίλοι είχαν φύγει. Άλλωστε πολλοί αξιόλογοι μουσικοί χάθηκαν σε σκυλάδικα μέσα για να μην πεινάσουν. Ο Νίκος έφυγε μόνος,το σπίτι το άδειασαν το βράδυ οι αλήτες του.
Η κηδεία έγινε με έξοδα της εκκλησίας..

Κατέβαινε την Πειραιώς,σταμάτησε στο πετ απέναντι από την ελαις . Είχε πολύ κίνηση και πριν την Δωδεκανήσου έκανε δεξιά. Άκουσε μία κιθάρα να παίζει,σταμάτησε στην μάντρα και κοίταξε την πράσινη πόρτα. Η ελιά είχε θεριέψει.
Φύγετε φύγετε σαν να άκουσε μία φωνή από το διπλανό μπαλκόνι.
Το παλιό σπίτι σε πείσμα όλων άντεξε,δεν έγινε πολυκατοικία .
Λίγο ποιο κάτω ήταν το καφενείο ακόμα εκεί,παρήγγειλε μία μπύρα. Μα πώς του ήρθε ; Αφού δεν πίνει.
Έβαλε λίγη μπύρα στο ποτήρι,πλήρωσε και έφυγε.

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω..

Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018

Γιορτάζω σήμερα.

Να ! Κοίτα! Ήρθε η άνοιξη και δεν συστηθηκαμε είπε.
Ξέρω ξέρω αλλά ήταν όμορφη η κουβέντα και ξεχαστηκαμε. Την κοίταξε καθώς έβαζε το ποτήρι στο στόμα της.
Διέκρινε μια μαύρη γάτα στον δεξί ώμο της,άπλωσε το χέρι και την χάϊδεψε . Το θέμα είναι κοινωνικοταξικό ,η ευκαιρία χάθηκε πριν λίγα χρόνια.
Ήπιε μια γουλιά ακόμα,άναψε τσιγάρο ,χαλιφηδες στην θέση του χαλίφη και ένα παρελθόν να ορίζει το μέλλον. Σε μια ταυτότητα εγκλωβισμένοι, άλλοθι αδυναμίας.
Ένα γκέτο καλέ μου.
Την κοίταξε, έδειχνε να ξέρει πολλά.
Κοίτα είπε,η εμπειρία από μόνη της δεν λέει τίποτα . Μα τίποτα δεν έμαθες τόσο καιρό;απορώ πως ζεις,που ζεις!
Έσβησε με θυμό το τσιγάρο στο τασάκι, καθάρματα καλέ μου,μια ζωή τα ίδια,ζητιάνοι της δυστυχίας.
Ανθρωπιστές του κωλου,άκου που σου λέω.
Την κοίταξε,τα μάτια της σαν να γέλασαν. Ναι,απλώθηκε μία θάλασσα μπροστά της και ο ουρανός φώτισε.
Φτάνει φτάνει είπε καθώς έβαζε κραγιόν στα χείλη της,ας μιλήσουμε για ζωή.
Ξέρεις! Γιορτάζω σήμερα ,ήρθε η άνοιξη και δεν συστηθηκαμε ακόμα!...