Τριάντα τρία σκαλιά.

Τριάντα τρία σκαλιά ,ανάταση ψυχών . Κάποιοι άρχισαν τα μπάνια. Οινόπνευμα σκληρό σταγόνες σε άδεια μπουκάλια . Το στρώμα ιδρωμένο ,οινόπνευμα και έρωτα.
Τριάντα τρία σκαλιά,όσα τα χρόνια του Χριστού .
Το κόντρα μπάσο χτύπαγε σε μπομπινοφωνο ήχου. Η παλέτα στημένη σε χρώματα από την Ινδία. Εκείνη,εκείνοι ,θεατές πρωταγωνιστές σε ένα κόσμο που αρχίζει. Η πρώτη πινελιά εσταξε ευτυχία,η δεύτερη ήταν καλύτερη γιατί εσταξε και αίμα.
Τριάντα τρία σκαλιά κατέβασμα στον Άδη .
Φώτα, μουσικές , κορμιά απελευθερωμένα ,τριάντα τρία τα σκαλιά για τους μυημένους.

Απροσδιόριστο.

Μάιος έτος απροσδιόριστο. Βροχερός καιρός με διάχυτη μελαγχολία της μουντάδας. Λίγο τα πρωινά blues, λίγο τα βραδινά ουίσκι σε εκείνο το σκοτεινό club .
Εικόνες μουντές .
Άσπρες τρίχες σε παιδικά πρόσωπα,έτος απροσδιόριστο.
Φοβόταν την βροχή πλέον δεν χόρευε πια από κάτω της.
Απροσδιόριστος νούς.
Ανάμεσα σε γοητευτικους καπνούς η φωνή ρώτησε .
Αν ξανά ζούσε τι λάθη δεν θα έκανε πια. Όλα θα τα έκανα πάλι απάντησε,αλλά να! Θα διαχειριζομουν καλύτερα τα κόμπλεξ.
Δεν το πιστεύω είπε η φωνή,αυτά οι άνθρωποι τα θάβουν βαθιά μέσα τους.
Απροσδιόριστος νούς.
Ένα blues δωδεκαμετρο πάνω σε ένα μπουκάλι ουίσκι. Η μαύρη σερβιτόρα έφερε ένα μπωλ παγάκια.
Απροσδιόριστος νούς.
Βροχή,ο Δημοσθένης χτύπαγε τις χορδές από το κόντρα μπάσο σε ένα αυτοσχέδιο ρυθμό. Είχε κάνει μεγάλη πρόοδο ,αυτοδίδακτος. Απροσδιόριστο έτος και η αφίσα του Τσε κρεμασμένη σε ένα τοίχο.
Η Γεωργία κούναγε το κορμί της στον ρυθμό του μπασου,ένα χέρι χάιδεψε την πλάτη της και της πρόσφερε τσιγάρο.Συνέχισε να χορεύει.
Απροσδιόριστος νούς.
Σε ένα τραπέζι οι σκέψεις της νύχτας,ένα χέρι τον σήκωσε ψηλά. Η Νέλλη κάτι ψιθύρισε σκύβοντας στο αυτί,μια τούφα μαλλιών μπήκε στο στόμα του.
Απροσδιόριστο έτος απροσδιόριστος νούς. Υγρές σκέψεις σε βρεγμένο χαρτί,συνέχισε να γράφει. Βροχή.
Τι ηλικία έχεις ρώτησε η φωνή,απροσδιόριστη είπε. Εικόνες.
Μπάρ το ναυάγιο ένας μεθυσμένος είχε πιάσει την κουβέντα με σκιές. Δεν υπάρχει μεθυσμένος που είναι μόνος που είναι σιωπηλός,όλοι με κάποιον μιλάνε.
Ο Δημοσθένης απορροφημένος στις χορδές,η Γεωργία είχε κλείσει τα μάτια. Το λιγοστό φως του πορτατίφ κενταγε αισθήσεις.
Σε ένα μπάρ μια γυναίκα περίμενε να την κεράσει. Την κέρασε,πες μου του είπε καθώς κάθισε ποιο κοντά του.
Έναν Μάιο κάποιος είχε βγει στην βροχή και χόρευε .
Έναν Μάιο η θάλασσα ήταν ζεστή.
Έναν Μάιο κάποιος γεννήθηκε και κάποιος πέθανε.
Έναν Μάιο έβρεχε.

Απροσδιόριστες εικόνες απροσδιόριστου έτους απροσδιοριστου νού ...

Πιάνο.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Εκείνη συνήθιζε τα βράδια να κάθετε στο πιάνο. Ένα πιάνο παλιό Γερμανικό με τον ποιο όμορφο ήχο.
Εκείνος καθόταν δίπλα στην μεγάλη παλιά πολυθρόνα, πολλές φορές είχε και ένα ποτήρι κονιάκ στο χέρι.
Χαλαρωνε και άκουγε. Εκείνη έπαιζε για εκείνον, του άρεσε το πιάνο και ας μην είχε ιδέα από μουσική και νότες.
Καποιες φορές στην ησυχία της νύχτας η Ξένια η γειτόνισσα χτύπαγε τον τοίχο να κάνουν ησυχία.
Εκείνοι γελαγαν, πως είναι δυνατόν να μην της αρέσει το πιάνο.
Πέρασαν χρόνια πολλά, το πιάνο έμεινε σκονισμένο στο παλιό σπίτι, μέσα σε σκονισμένα βιβλία και αναμνήσεις.
Μέσα σε άλλη ζωή σκονισμένη παλιά.
Κοιταχτηκαν και έδωσαν υπόσχεση ότι θα ξαναπανε στο παλιό σπίτι για το πιάνο..........Καληνύχτα...#χρονογραφη