Αλεξάνδρας και Κηφισίας καθημερινά από νωρίς το πρωί.. η παλιά "παραλία " έχει ξανανοίξει.
Λεωφόρο Αλεξάνδρας πλαϊνή πόρτα του πάρκου, πεζοδρόμιο, μαύρος σκυλακος κάθε πρωί περιμένει. Μα κάθε πρωί.
Πατησίων και Τοσιτσα η κλούβα έλειπε, το καμένο περίπτερο παραμένει..
Σωκράτους, γεωπόνος, τώρα έχουμε ησυχία είναι καλύτερα τα πράγματα. Πράγματι λίγος κόσμος, το καφενείο άδειο.
11 το πρωί και ελάχιστα αυτοκίνητα στην Σωκράτους, παρκάρω στην πολεοδομια, τύπος μου λέει να βάλω την μηχανή στο πεζοδρόμιο για να βάλει το αυτοκίνητο του.
Του εξηγώ ότι είναι για τους πεζούς, έλα μωρέ αφού έχει και άλλες μηχανές.
Τον αγνοώ, ακούω μουρμούρα καθώς φεύγω.
Υπόγειο πολεοδομιας, εξυπηρετικοί μα πολύ πάρα πολύ οι υπάλληλοι. Σε δέκα λεπτά έχω κάνει αίτηση και έχω πάρει αντίγραφα.
Ευτυχώς που δεν πήρα μαζί την γριά κουμουνιστρια θεία μου, θα έκανε σίγουρα φασαρία γιατί καπνιζαν. Όχι γιατί την ενοχλεί ο καπνός αλλά έτσι γιατί γουστάρει να την λέει.
Τα σκουπίδια βέβαια μπορεί και να τα πετάξει στο δρόμο, εσένα μη δει.
Λιακάδα η Ομόνοια έχει κόσμο, την περπατάω έχω καιρό να την περάσω με τα πόδια.
Γνωστές άγνωστες γωνίες, πρόσωπα ίδια αλλά και τόσο διαφορετικά. Κάθε γωνία και μια εικόνα μνήμης.
Λένε ότι έχω καλή μνήμη (άσχετο) το επιβεβαιώνω :p.
Κόσμος πίνει καφέ, Γ Σεπτεμβρίου απολωνιο γερασμενες πορνες απροσδιορηστης ηλικίας πουλάνε την πραμάτεια τους.
Ένας αφρικανος συναντά το βλέμμα μου, καθώς τον προσπερνάω το αισθάνομαι ακόμα, ξέρει, ξέρω.
Η γυναίκα έξω από το ξενοδοχείο με την κοντή φούστα μου κλείνει το μάτι, το κλείνω και εγώ. Μάταια περιμένει.
Έχει έναν ήλιο υπέροχο.
Κανιγκος χρήστες και μπάτσοι, σίσα λέει ο ένας.
Ο ήλιος εξακολουθεί να είναι υπέροχος, λέω να προλάβω και πάω για την μηχανή.