Η Φρανκι είχε ήδη ανοίξει τον πάγκο της ,κοσμήματα σε χαμηλές τιμές. Ο σκύλος της χάϊδευε μια αδέσποτη γάτα.
Ο τροχονόμος ρύθμιζε την κίνηση,βιαστικοί οδηγοί κορναραν.
Έξω από το μετρό κόσμος,ξεχώριζε από το ντύσιμο της ,τα χαρακτηριστικά της και από τον τρόπο που μίλαγε,θα ήταν κοντά στα 45-+.
Ήταν φανερό ότι δεν ταίριαζε,δυο νεαροί φώναζαν τσακωνονταν ποιος θα την "εξυπηρετήσει".
Την κοίταζε πίσω από το τζαμί του καφέ,είχε από παλιά την αδιακρισια να μπαίνει μέσα στους άλλους.
Σαν την μύγα μέσα στο γάλα,το ήξερε,το ήξεραν. Εκείνη είχε τα τελευταία χρήματα και αν ήταν τυχερή κάτι θα έπαιρνε,έστω κάτι.
Υπερίσχυσε ο ένας νεαρός,έφυγαν μαζί,αταίριαστοι ,κάτι του έδωσε κάτι της έδωσε.
Σε ένα τραπέζι σπιτικό την είδε να κλαίει,γιατί; αναρωτήθηκε. Εγώ δεν έχω κάνει άσχημη σε κανένα.
Τελείωσε τον καφέ και τράβηξε για Κυψέλη ,έπρεπε να προλάβει την εφορεία. Στην Ευελπίδων είχε κίνηση,χαμογέλασε ,είχε βοηθήσει στην μετακόμιση για Βάρη. Τσάμπα εργασία φαντάρος.
Η Ρια είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο,σταμάτησε ,χαθήκαμε ρε ,πότε θα πιούμε αυτόν τον καφέ; να έρθεις όποτε θέλεις του είπε,το σπίτι το ξέρεις. Ο Μιχάλης του είπε πέθανε ,δεν του έκανε εντύπωση για κάποιο λόγο οι αποστάσεις μέσα του ήταν μακρινές.
Εξηνταπεντε ετών ήταν περίπου τότε που τον είχε δει τελευταία φορά. Ράκος παρακαλαγε κάτι νεαρούς ποιο κάτω και από τα μισά του χρόνια.
Η εικόνα αυτή του είχε μείνει. Πήγε στην εφορία,τελείωσε και μετά πήγε σπίτι.
Η Σίβα τριφτηκε στα πόδια του,ο νέος γάτος περίμενε στο χαλάκι,τα χάϊδεψε και έβγαλε φαγητό.
Το βράδυ σκέφτηκε τον Μιχάλη,σκέφτηκε εκείνη στο μετρό. Είδε έναν νεαρό που κοίταζε εκείνη,η εικόνα αυτή του έμεινε.

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω.....