Την βρήκε όπως την είχε αφήσει ακίνητη, αμιλητη ίδιο χρώμα τα μαλλιά.
Εκεί στον βράχο με την κούκλα δίπλα της. Και τι δεν είχε πει με την σιωπή, εκείνη δεν μίλαγε.. σαν κούκλα έστεκε.
Είδε τα βράχια ίδια σαν τότε, λίγο ποιο φαγωμενα από το χρόνο.
Να ακόμα και το σκάλισμα είχε μείνει ίδιο Α+Π = <3 για πάντα.
Τα βράχια πόσα είχαν ακούσει πόσα είχαν δει, η βροχή δεν τα ξεπλενε και όταν φυσαγε τότε μουρμούριζαν..
Μουρμούριζαν χάδια, φιλιά ντροπαλά, αγγιγματα στην κούκλα.
Τα δένδρα στο λόφο είχαν μεγαλώσει, όλοι μεγάλωσαν. Θα είδαν και αυτά μετέπειτα πολλά και θα άκουσαν άλλα τόσα.
Τα βράχια.. αυτός.. έρωτας, αγάπες που δεν εκπληρωθηκαν..
Αγάπες μοναχικές σε τουαλέτα κρυμμένες..
Είχε καιρό να δει τα βράχια, κάθισε στην ίδια γωνιά, κοίταξε δίπλα του και ένα κεφάλι εγυρε επάνω του.. η κούκλα η κούκλα ήταν εκεί.
Έστριψε τσιγάρο και το άναψε.....

Καλημέρες..

#χρονογραφη