Χρόνια 23 μακριά και ήρθε χθες το βράδυ.
Ήρθε να μιλήσουμε, να θυμηθούμε τόσα.
Τον κερασα φιλιά και αγκαλιά μεγάλη, σε ένα δωμάτιο παλιό καθίσαμε να τα πούμε.
Βάλε φίλε μου την κασέτα αυτή που ξέρεις ότι μου αρέσει.
Πλημμύρισε με #Bowie το μικρό παλιό δωμάτιο και εικόνες και στιγμές ανέβηκαν στους τοίχους.
Απλωσε το χέρι του ο φίλος να του βάλω, βελόνα με χρώματα και στιγμές και παραμυθένια λόγια.
Έκλεισε τα βλέφαρα και μαλμπορο άναψε στο στόμα.
Άρχισε να μου λέει για τα παλιά αλλά και για τα νέα.
Για τους φίλους τους παλιούς, για τα παιδιά και την γυναίκα και δάκρυ τότε κύλισε στα καστανά του γενεια.
Γρήγορα το ξεπέρασε και ήρθε στα δικά μας, και όταν πήγα να του πω εγώ για τα δικά μου πάψε μου λέει φίλε μου εγώ τα ξέρω όλα.
Ένα φως πλημμύρισε το παλιό δωμάτιο και έφυγε και χάθηκε ξαφνικά όπως και είχε έρθει.
Σηκώθηκα και κράταγα την καστανή του τρίχα μέσα στην παλάμη μου.
Και έτσι έμειναν οι στιγμές για συντροφιά από αυτούς που έχουν φύγει.