Χωματόδρομος κατηφόρα βράχια. Είχαν τελειώσει εχθές όλα στην σκηνή. Μία ζέστη μία κρύο πόδια κομμένα.
Αγωνίζεσαι να κρατήσεις την μηχανή στον κατήφορο. Η παρέα που γνώρισε εκεί στο δικό της κόσμο.
Παππού καλά πάμε για το ορυχείο;
Ίσα το ποτάμι . Το ποτάμι μια ξερή κοίτη στο μεσημέρι του Ιουλίου.
Ιδρώτας.
Καλά πάμε;
Ναι ναι ίσα το ποτάμι.
Στην επόμενη στροφή ενα έξω κόσμο τοπίο σε μαγευτική μοναχική παραλία.
Νταμάρι αριστερά μηχανήματα,ιμάντες,βαγόνια. Δεξιά η είσοδος του ορυχείου.
Ένα μπάνιο στην κρύα θάλασσα και ανακτά δυνάμεις,το στομάχι ηρεμεί για λίγο.
Μια πόρτα χωρίς λουκέτο δίνει την δυνατότητα εισόδου στην σκοτεινή στοά. Θειάφι η μυρωδιά διάχυτη,φακούς παιδιά φακούς.
Σκόρπια χαρτιά μισθοδοσίας και σχέδια μηχανικών κιτρινισμενα 1942 43 44 δέος,ο χρόνος έχει σταματήσει ξαφνικά.
Σκοτάδι και φόβος,η Μαρία αισθάνθηκε ζαλάδα από το θειάφι.
Προχωράμε στην στοά,το σκοτάδι κόβετε με μαχαίρι.
Φόβος και πάλι,χώμα και νερό στάζει από κάποια οροφή που δεν βλέπεις.
Φτάνει φτάνει πάμε έξω. Έχει σουρουποσει ,ο δρόμος για τον γυρισμό δεν φαίνεται.
Η ενασχόληση του μυαλού με άλλα δεν δίνει την δυνατότητα στο σώμα να νοσήσει.
Φωτιά κάνει κρύο στην μέση του πουθενά. Ο Πέτρος από τα μανιάτικα βγάζει την κιθάρα,παίζει.
Κόσμος,εργάτες δουλεύουν στα βαγόνια,είναι κίτρινοι από το θειάφι,είναι σκυθρωποι.
Ο ιμάντας μεταφέρει πέτρωμα,ο θόρυβος δυνατός.
Εργάτες σπρώχνουν ένα βαγόνι. Σκοποί οπλισμένοι Γερμανοί επιτηρούν.
Ένα καράβι με φώτα σβηστά έχει δέσει στο μώλο.
Οι εργάτες φορτώνουν. Από την στοά βγαίνουν κεφάλια με φακούς .
Ο Πέτρος συνεχίζει να παίζει,κανείς άλλος δεν μιλάει βλέπουμε τους εργάτες.
Βάζουμε ξύλα στην φωτιά,προσέχουμε να μην πειράξουμε τίποτα,η πρωινή βάρδια πρέπει να τα βρει όπως τα άφησε ο χρόνος.
Κραμπα ,που και πού κραμπα,το σώμα σταμάτησε να πονάει.
Είναι τόσο όμορφα...Ξημερώνει η ανηφόρα στέκεται μπροστά ,φαίνεται ανίκητη...
Ίσα το ποτάμι ίσα το ποτάμι..Το γουοκμαν παίζει στα αυτιά....

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω...