Ήταν λέει Πάσχα μεγάλη εβδομάδα,συγχωρεμένα χρόνια.
Το μεγάλο κτήριο της ασφάλειας στο δημοτικό θέατρο ήταν γκρίζο. Μπήκαν μέσα,μάλλον θα πρέπει να ανέβηκαν σε κάποιον όροφο. Πρέπει να είχε ιδρώσει. Ανάκριση κατάθεση κρατητήριο. Στοιβαγμένα κορμιά ξερατα και βρώμα.
Μάζεψε τον ιδρώτα και τον πόνο στην μικρή τσέπη του μυαλού ,είναι δικά του και δεν θα ικανοποιήσει άλλους. Υποσυνείδητο ένστικτο αξιοπρέπειας.
Εκείνη τον περίμενε,τρεις μέρες τρείς νύχτες παρακαλαγε να τον δει. Την τέταρτη μέρα την άφησαν.
Αγκαλιάστηκαν,ήταν άσπρη και χλωμή,έσκυψε στο αυτί του και ψιθύρισε ..Το τελευταίο χαρτί αγάπης είναι ακόμα εκεί,μας περιμένει,σε περιμένει αύριο.
Ασπριζε μαζί του και ιδρωνε .

Στην Κροατία πριν είκοσι χρόνια ένας κάτοικος βρήκε την πελαργινα με σπασμένο φτερό.
Τον χειμώνα το ταίρι της έφυγε μόνο του για ποιο ζεστό κλίμα. Η πελαργινα δεν ξαναπεταξε ποτέ εξαιτίας του φτερου. Τους χειμώνες τους πέρναγε δίπλα στο τζάκι του σπιτιού.
Επι είκοσι χρόνια ο αρσενικός κάνει το ίδιο ταξίδι μόνος του. Κάθε καλοκαίρι ξαναγυρνα στο ταίρι του. Φέτος καθυστέρησε δύο εβδομάδες αλλά ήρθε.
Για λίγους μήνες θα απολαύσουν και πάλι τον έρωτα τους ..

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω..