Στο σπίτι της Μιχαήλ Βοδα είχε ησυχία, τα μεγάλα ξύλινα παντζούρια κουφωτα. Στα ψιλοταβανα δωμάτια τα γεμάτα μέχρι "σκασμου "με έπιπλα και αντικείμενα άλλης ζωής ακουγόταν μόνο ψίθυροι.
Κοντή, λεπτή, με μαύρα μαλλιά και μαύρα ρούχα ταίριαζε στο γενικό ντεκόρ.
Δίπλα στον παλιό καναπέ το κουτί με τις κασέτες, εκείνος πήρε μια και την έβαλε στο κασετόφωνο. Μια γλυκιά μελωδία ακούστηκε. Δεν έγραφε τίποτα η κασέτα απ έξω, τι είναι αυτό; ρώτησε. Κοέν του είπε.
Έκλεισε τα μάτια, το μεγάλο ξύλινο πορτατιφ με το κόκκινο βελούδινο καπέλο είχε ήδη κάνει σκιές.
Αισθάνθηκε το χέρι της στον ώμο του.... Στο σπίτι της Μιχαήλ Βοδα όλα κύλησαν τυχαία...