Ήταν Φλεβάρης σκοτεινός κρύος και χιονισμενος. Το ποτάμι κάτω χαμηλά φούσκωνε και ξεβραζε φωνές.
Οι ελιές είχαν μαζευτεί όπως και οι άνθρωποι γύρω από το τζάκι.
Μικρό χωριό λίγοι οι κάτοικοι στα πέτρινα τα σπίτια. Έξι οικογένειες ζήτημα να είχε όλο τον χρόνο. Άστραφτε ο Ταΰγετος από τα πολλά τα χιόνια.
Ζωή αποτοξίνωσης απ το ξενύχτι τής πόλης,παρέα με ανθρωπους σκληρούς από την φύση σκαλισμένους .
Ζεστό νερό που έβραζε στην σκάφη για να πέσει,ιδρώτες και στιγμές να λιώσουνε στην λήθη.
Και εκείνοι τον αγκάλιασαν τον άσωτο υιό και όταν το φώς αναβε στο τζάκι να φωτίσει....
Τότε ήταν που άρχιζε σαν θεία λειτουργία η δέηση στα όνειρά .
Ο μπάρμπα Ντίνος εστρωνε την κάπα του στον ώμο,τα μανιτάρια μύριζαν επάνω στην θρακα και το κόκκινο κρασί τελείωνε στο αψε σβήσε.
Μαγεμένος εκείνος άκουγε τον μπάρμπα να μιλάει,σιωπή νεκρική να μην χαθούν οι εικόνες.
Ένα άλογο χλιντριμισε στο βάθος της εικόνας,πήρε ο μπάρμπας κούπα με κρασί και κίνησε για την πόρτα.
Νομίζω ένα δάκρυ γυάλισε στο μάγουλο του επάνω , ήρθε ο Άρης γιε μου κρασί να ξεδιψάσει.
Γέρο τι είναι αυτά που λες; ακούστηκε η γυναίκα. Γέρο έχουμε και το παιδί εδώ και τι θα πει στην πόλη;
Ο γέρος άνοιξε την πόρτα και έβαλε τον Άρη μέσα,τ άρματα ακούμπησε πάνω στο παλιό ντιβάνι. Εσιαξε τα γένια του και φίλησε τον γέρο.
Γελαγαν και έπιναν και λέγαν Ιστορίες ,ο νέος έκλεισε τα μάτια του μη χάσει τις εικόνες.
Κοίταξε την θεία που κάπνιζε της φίλησε το χέρι,μη σε νοιάζει θεία μου αυτά είναι δικά μου.

Ο μπάρμπα σας περίμενε στην ουρά του ΙΚΑ,στάθηκε και τον κοίταξε ,ισιωνε την κάπα του. Ένα δάκρυ του φάνηκε ότι γυάλισε στου μαγουλου το αυλάκι.

Στου μπαρμπα Γιάννη την αυλή μυρίζει γιασεμί,ρώτα με λεβέντη μου μέρες να σου λέω.....

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω....

#χρονογραφη