Λέοντος Σγουρου Λυκαβηττός 1994. Κρύο και παγωνιά μέσα μας σε μία ηλιόλουστη μέρα έξω.
Ανοίγουμε το παράθυρο μπας και ζεστάνει το μέσα μας το έξω.
Η ασφάλεια του βουλευτή στην πόρτα πίνει τα καφεδακια της.
Χτυπάει τηλέφωνο, ο φίλος ο καλός, ήρθα Αθήνα να έρθω;
Το ρωτάς, όσο μπορείς ποιο γρήγορα έλα.
Έρχεται να μας ζεστάνει, και μας ζέστανε και μας ξαναζεστανε. Και έχει μάτια βουρκωμενα και κλαίει με μαύρο δάκρυ.
Και κλαίμε και εμείς μαζί του, και φοβόμαστε ότι ο κόσμος θα αλλάξει.
Ποτέ δεν θα είναι ίδιος χωρίς εκείνη. Λες και την γνωρίσαμε λες και ήταν φίλη.
Στην μνήμη της ρε φίλε, στην μνήμη σου.

Λυπάμαι αν σας μπέρδεψα, αλλά να, σαν σήμερα ήταν, 6 /3/1994 και είχε έξω ήλιο.
Και ο φίλος ο καλός ήταν δακρυσμενος, σαν σήμερα έφυγε η Μελίνα Μερκούρη.