Περιφερειακός στο Γαλάτσι 11 το βράδυ. Λίγο ποιό κάτω η πόλη βράζει.
Ένα δροσερό αεράκι στα όρια της ψύχρας ,ανατριχίλα στο σώμα και στην ψυχή. Ήχοι φτερουγίσματα στα σκοτάδια των δέντρων.
Κάποια βλέμματα καρφώνονται επάνω σου. Είναι κάτι μέρη που αποφεύγω να περάσω,έχουν ζωή έχουν ψυχή . Είναι κάτι μέρη που μιλάνε,που πονάνε.
Είναι κάτι μέρη που τα περνάω βιαστικά. 11 το βράδυ η πόλη βράζει,στο περιφερειακό έχει δροσιά.
Η μηχανή φεύγει από την πορεία της,κάνει δεξιά ,σταματά στο ποιό φωτεινό σημείο των δέντρων.
Μα είναι σκοτεινά λέει κάποια φωνή.
Κοιτάζει γύρω ,οι πέτρες,τα δέντρα,τα κλαδιά είναι γνώριμα.
Έντεκα το βράδυ και θέλει να κάτσει στην πέτρα,θέλει να κάνει τσιγάρο.
Νομίζει ότι ακούει γρύλους να τραγουδάνε ,όχι όχι ,μιλάνε κάτι του λένε. Κάτι κουνήθηκε ανάμεσα στα χόρτα.
Έντεκα το βράδυ και η πόλη βράζει,όχι όμως εδώ. Κοιτάζει μια τα δέντρα μια τον ουρανό,οι γρύλοι συνεχίζουν,ναι,τώρα αρχίζει να τους καταλαβαίνει .
Μικρά φωτάκια σαν φλογιτσες πηδάνε στα μάτια του μπροστά. Κάπου τον ξέρει τον βράχο που κάθεται,κάτι θυμίζει.
Έντεκα το βράδυ και η πόλη βράζει,τι κάνει στα σκοτάδια ; λέει η φωνή.
Έχει ένα όμορφο φως,να! Ενα,δυο,τρία,τέσσερα σπουργίτια πετάνε. Μα δεν πετάνε τα πουλιά το βράδυ,είναι σκοτεινά που τα βλέπεις; λέει πάλι η φωνή.
Έντεκα το βράδυ,το τσιγάρο κοντεύει να καεί,κάτι χαϊδεύεται στα πόδια του. Κάτι έχει αγκαλιάσει το πόδι,να ! ενα νανούρισμα.
Ένα μικρό σαμιαμιδι έχει κάτσει στο πόδι του. Το τσιγάρο κάηκε ,είναι έντεκα το βράδυ,είναι σκοτεινά,είναι το φώς από τις φλόγες. Έντεκα το βράδυ και έχει δροσιά ,η πόλη κάτω βράζει. Έντεκα το βράδυ και είναι κάτι μέρη που τα περνάει βιαστικά.
Έντεκα το βράδυ και θέλει να κάψει άλλο ένα τσιγάρο..

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω....Έντεκα το βράδυ και ενέδωσε !