Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι,στα Πετράλωνα ο ήλιος είχε βγει.
Κάποιες τρίχες έκαναν δειλά την εμφάνιση τους στο πρόσωπο.
Ήμερα πρόσωπα με τα σημάδια της αλλαγής του χρόνου. Η μετάβαση είναι δύσκολη.
Χέρια απαλά ,δέρμα που ανατριχιάζει σε κάθε επαφή.
Ο ήλιος έκαιγε,είναι παράξενο πώς καίει σε αυτή την ηλικία.
Ήλιε ήλιε αρχηγέ δώσ το σύνθημα εσύ..
Είναι παράξενο πώς στην ηλικία αυτή θέλει τα πάντα,ξέρει τα πάντα.
Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι..
Κάθησε δίπλα,ο ήλιος έκαιγε σε ξαστερη νύχτα. Είναι παράξενο πώς ο ήλιος βγαίνει το βράδυ.
Στην λεωφόρο λιγοστά αυτοκίνητά.. Αισθάνθηκε ότι ανατρίχιασε στο άγγιγμα. Σιωπή,ντροπαλή σιωπή . Άγγιξε μια μαργαρίτα στο έδαφος,εκείνη σήκωσε τα πέταλα της στην επαφή. Τα δάχτυλα κινήθηκαν κατά μήκος του κορμού,αισθάνθηκε το απαλό χνούδι που έχουν τα λουλούδια.
Η μαργαρίτα αναστέναξε , σκέψεις κινήθηκαν στο βάθος του μυαλού. Έσκυψε και την μύρισε,η μαργαρίτα αναζητούσε το ανθρώπινο δικό του άγγιγμα.
Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι..
Σηκώθηκε ξαφνικά,άφησε την μαργαρίτα εκεί που την βρήκε,την ειδε να ερωτοτροπει με τις μέλισσες καθώς έφευγε.
Πέρασε ο καιρός πέρασαν τα χρόνια,τα δέντρα είχαν μεγαλώσει,ένα σκυλί πέρασε από μπροστά του κουνώντας την ουρά του.
Στο σιντριβάνι τα περιστέρια έπιναν νερό,σε μία γωνία της πλατείας είδε την μαργαρίτα. Έσκυψε και άρχισε να της μιλάει,θυμήθηκαν τα παλιά και είπαν τα νέα.
Ο Κόσμος κοίταζε παραξενεμενος το ζευγάρι αλλά δεν τους ένοιαζε.
Ακούμπησε τα άσπρα πέταλα της και τον κορμό της,αυτό το απαλό χνούδι στον κορμό της. Αυτό!

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί......