Ήταν αρχές Ιουλίου μέρα με ζέστη σαν και αυτές.
Νέοι και λιγότερο νεοι στον δρόμο της καποδιστριου στα παρακείμενα καφενεία. Άμστερνταμ ρε φίλε πολύ γουστάρω είπε ο Νίκος ο ταξιδεμενος πριν φύγει νωρίς.
Έρωτες,τσακωμοί,ποτά,λίγο απο όλα ,λίγοι θα αρπάξουν και το μέλλον.
Λίγοι άνθρωποι λίγο πολύ γνωστοί όλοι. Η Μαρία (άσχετο όνομα)ψυχολόγος από παρακείμενη μονάδα έρχεται και τους αγκαλιάζει. Αύριο αύριο είναι η μέρα και χαμογελάει.
Σχέση ειλικρίνεια ,ισοτιμίας και σεβασμού. Ερώτηση απάντηση ,Ερώτηση απάντηση. Προχθές είχε συνοδεύσει τον Νίκο σε ένα δικαστήριο που είχε.
Είχε αδυναμία και στον Νίκο ήταν ο πρώτος της ασθενής ,αλλά και ο Νίκος της είχε αδυναμία.
Όταν εκείνη πήρε μετάθεση μετά από λίγο καιρό ο Νίκος έφυγε. Στο νεκροταφείο της έπιασε το χέρι ,είδε που είχε δακρύσει.
Να μέρα τέτοια ήταν και είχε ζέστη ..
Το Άμστερνταμ χάθηκε τα πεζοδρόμια βρωμισαν ,οι εποχές άλλαξαν. Η σκληραδα και η βία πήραν την θέση του όποιου ρομαντισμού. Στουρναρη και Πατησίων ο ήλιος έκαιγε και η μυρωδιά από τα βραδινά δακρυγόνα έτσουξε την μύτη.
Αγαπημένε μου! Μια φωνή από διπλανό αυτοκίνητο. Αγαπημένε μου πόσα χρόνια! Μαθαίνω νέα σου το ξέρεις. Ναι το ήξερε. Δεν έχω πολύ ώρα,ένα καφέ στα γρήγορα εκεί δίπλα σε ένα Γρηγόρη.
Πόσα να πεις σε δέκα λεπτά;  Σε ευχαριστώ του είπε μου μάθετε τόσα και τόσα. Νομίζω ότι είστε και η τελευταία ρομαντική γενιά. Τράβηξαν έπειτα τον δρόμο τους,ο ήλιος έκαιγε..
Έκανε αριστερά στην Βάθη,ο Νίκος με ένα τσιγάρο στο χέρι καθόταν στην καρέκλα του καφενείου.
Γέλασε μόλις τον είδε,Άμστερνταμ ρε φίλε Άμστερνταμ! είπε.
Ο ήλιος έκαιγε και η ζέστη από την μηχανή του έκαιγε το πόδι.

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω...