Το μικρό καφέ απέναντι από το hotel caravel είχε κόσμο, που πήγαινε στην έκθεση και την ενημέρωση στον χώρο των πτυχίων.
Είδε την Στέλλα να κάθεται στο παρκάκι,παντρεμένη με τον Νίκο και με μία κόρη.
Έβλεπε την προσμονή και την ανησυχία στο πρόσωπο της. Αποφάσισε να της μιλήσει,φίλη/οι παλιά. Επ τι κάνεις,τι έγινε,το παιδί,ο Νίκος κλπ κλπ .
Έχει πάει επάνω στον Κώστα και τον περιμένω δυο ώρες τον μαλ@@@ . Καταλαβε,ο γνωστός Νίκος που ούτε την γυναίκα του δεν λογαριάζει. Κάποιος είπε ότι αυτά συνήθως δεν γίνονται και ο Νίκος είναι εξαίρεση,το προσπέρασε.
Για κάποιο λόγο αυτή την γυναίκα την συμπαθούσε,όχι όχι δεν ήταν αόριστος λόγος,είχε βάση και αιτία.
Γύρισε στο μικρό καφέ...Χωρίς λεφτά χωρίς προοπτική η ώρα πέρναγε. Πάρε σε μισή ώρα τηλέφωνο είπε ο Νίκος,είχε πάει 11 το βράδυ και είχαν περάσει πολλές μισές ώρες.
Μιας και δεν είχαν τηλέφωνο κατέβαινε στην Φραντζή στο περίπτερο. Ξαφνικά από το ανοιχτό παράθυρο ενός αυτοκινήτου, ένα μάτσο χιλιάρικα και δύο πεντοχίλιαρα φεύγουν στο δρόμο. Τα μαζεύει γρήγορα,δέκα χιλιάρικα δύο πεντοχίλιαρα , δεν πίστευε σε θεούς ,έπιασε τον εαυτό του να λέει ευχαριστώ.
Ναι ρε φίλε έλα είπε τώρα ο Νίκος.

Τι να φτιάξω για φαγητό πάλι; άκουγε συχνά την φράση αυτή από την μάνα του. Άκου πρόβλημα έλεγε.
Στο πεζοδρόμιο καθώς πάρκαρε ήταν μια σακούλα,την άνοιξε, επτά αγκινάρες μέσα. Κάποιος θα την ξέχασε είπε. Περίμενε , οι ώρες πέρασαν.
Καθάρισε τις αγκινάρες και τις έβαλε στο φούρνο. Δεν πίστευε σε θεούς.....

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω....