Ειμασταν στην Κρήτη στην παραλία,το ποτάμι δίπλα είχε ελάχιστο νερό.
Πήραμε το παπί στα χέρια για να ακολουθήσουμε την κοίτη του.
Να ! Η παραλία δική μάς όλη , το μάτι χανόταν μέχρι την Αφρική απέναντι.
Τσιγάρα βρώμικα,καθαρά μυαλά γυμνά κορμιά. Φωτιά ζεστενε το βράδυ την υγρασία της φύσης.
Ανατολή αυτή η αίσθηση του κάτι καινούργιου αρχίζει.

Οχτώ το πρωί περπάταγε στο Χαλάνδρι,ένας ήλιος που υποσχόταν πολλά στον ουρανό.
Κάπου εκεί κάτω από ένα δέντρο είχε σκιά,λίγη παγωνιά και....
Αυτή η εικόνα και το ταξίδι σε κάποια έξοχη που περιμένεις τον ήλιο....

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω...