Σκοτεινά δωμάτια και συζητήσεις που δεν τελείωναν ποτέ.
Τσιγάρα μισά σε κοχυλενιο τασάκι,ένας γκρινιάρης πάνω στο τραπέζι να γκρινιάζει. Σκόνη ,καπνός,ένα κουτί από άδεια χάπια,ένα γέλιο,μια μορφή.
Ένα κερί αναμμένο να λιώνει πάνω σε δίσκο ασημένιο.
Η συζήτηση ανάμεσα σε υπαρκτές ανύπαρκτες μορφές μάλλον είχε ανάψει. Οι γιοί του Φρόϋντ δεν κουράστηκαν,ίσως και να μην κουράζονται ποτέ.
Δάγκωσε τα χαρτάκια και τα έγλειψε,η Φρανκι κοίταζε ,όταν πάω Γαλλία θα σου στείλω καπνό και χαρτάκια είπε.
Ο Γιώργος έριξε το ζάρι ,προχώρησε τέσσερα τετράγωνακια.
Ο Χρήστος βγήκε στο μπαλκόνι,το σκοτεινό δωμάτιο πλημμύρισε στο φως του φεγγαριού.
Αισθάνθηκε την ανάγκη για γλυκό,συμφώνησαν όλοι.
Το τελευταίο κομμάτι σαμαλι δεν έφτανε για όλους.
Θα το παίξουμε στον γκρινιάρη είπε κάποιος,ο χαμένος θα το πάρει όλο.
Η Φράνκι έβαλε μία κορδέλα στα κόκκινα μαλλιά της,τα μαύρα ρούχα έκαναν αντίθεση .
Η Ακρόπολη είχε ένα κόκκινο φως,στην πλάκα είχε κίνηση. Η πόρτα του mad είχε αράχνες,πλησίασε ,έβγαλε τις αράχνες και κοίταξε από την χαραμάδα.
Κάποιοι χόρευαν ,άλλοι ακουμπούσαν στο τοίχο.
Στα φωτεινά δωμάτια οι συζητήσεις τελειώνουν στα σκοτεινά δωμάτια οι συζητήσεις δεν τελειώνουν ποτέ.
Είναι τής Μαρίας της Αιγυπτιοτισας του είπε και ζήτησε φωτιά.

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω....