Ξύπνησε και ήταν ιδρωμένος, γύρισε και κοίταξε δίπλα του, ήταν εκεί.
Κοιμόταν ακόμα, προσπάθησε να βάλει σε μια τάξη το νου του, να καταλάβει ποια ήταν η πραγματικότητα.
Την ακούμπησε, ναι ήταν εκεί. Άρχισε να την παρατηρεί καθώς το σεντόνι είχε αφήσει ακαλυπτη την πλάτη της.
Διεκρινε την σπονδυλική στήλη με τα βουναλακια και τις λακουβιτσες, τα ήξερε καλά αυτά, είχε άλλωστε περιπλανηθει πολλές φορές εκεί.
Τότε το μάτι του έπεσε σε κάτι μαύρα σημαδακια, του έκανε εντύπωση που δεν τα είχε ξαναπροσεξει ποτέ.
Σαν ένας μικρός αστερισμός στην πλάτη της. Με το δάχτυλο του έκανε μια νοητή γραμμή από το ένα σημάδι μέχρι το άλλο, χαμογέλασε ενώ προσπαθούσε να θυμηθεί πως έλεγαν τον αστερισμό.
Εκείνη άνοιξε τα μάτια της τότε, μικρή αρκτος του ψιθύρισε.
Ορίστε; Είπε εκείνος
Το όνομα που ψάχνεις μικρή αρκτος. Έχεις και εσύ ένα ίδιο του είπε.
Του έκανε εντύπωση που εκείνη είχε προσέξει το δικό του.
Της χαιδεψε τα μαλλιά της χαμογέλασε και σηκώθηκε.
Ήξερε τώρα, τα σημάδια αυτά είναι ο κρίκος, ο κρίκος της ένωσης, ο κρίκος της ζωής.
Ο δικός τους κρίκος.
#χρονογραφη