Συνηθισμένη διαδρομή λεωφόρος Αλεξάνδρας πλαϊνή πόρτα του πάρκου.
Πορτοκάλι κόκκινο φανάρι..πρέπει να τελειώσω την αγιογραφία μου εν ζωή. Θέλω να δικαιωθω τώρα και όχι μετά θάνατον.
Έξι πρωί ,το μαύρο σκυλάκι στην κλασική του θέση,κάτω από το πεζοδρόμιο στην άκρη του δρόμου.
Αναρωτιέμαι από τι ώρα πηγαίνει εκεί. Ένα τζιπ της αστυνομίας μπαίνει στο πάρκο.
Ο Jerry δεν έχει ανοίξει ακόμα.
Έξι το πρωί,χρόνια ολόκληρα το σώμα είχε συνηθίσει το ξύπνημα αυτό.
Έξι το πρωί,ένας κόσμος ολόκληρος είναι στο πόδι. Οι στάσεις γεμάτες όλοι βιάζονται..βιάζομαι και εγώ. Η μηχανή πάει μόνη της
Έξι το πρωί,ψιλόβροχο,ένα ασθενοφόρο ουρλιάζει.
Έξι το πρωί μια αφίσα του ΠΑΜΕ αναίσθητη στην μέση του δρόμου,χαμόγελο,καλεί σε απεργία αναίσθητη.
Έξι το πρωί και πρέπει να συνεχίσω την αγιογραφία μου ,πρέπει να φαίνεται στο βιογραφικό.
Έξι το πρωί,εκπαίδευση ; με ρώτησε. Δημοτικό απάντησα . Σκέφτηκα ότι αν είχα παραπάνω μόρφωση ίσως να μην ήξερα τίποτα.
Έξι το πρωί και στην Πατησίων το πολυτεχνείο κοιμάται,η κλούβα δίπλα αγρυπνει.
Έξι το πρωί,φθηνό ξενοδοχείο,γυναίκες πουλάνε το κορμί τους στην φτήνια.
Έξι το πρωί,εκείνη είχε πεθάνει πέντε φορές την τελευταία φορά ξύπνησε.
Έξι το πρωί και εγώ πρέπει να γράψω την αγιογραφία μου.
Έξι το πρωί,εκείνη ζωγράφιζε,παραμέρισε το μπουκάλι και του είπε να ποζάρει.
Έξι το πρωί και τον είχε σαν παιδί. Άκουγε Χατζηδάκη ,μάλιστα είχε αρχίσει να αρέσει και σε εκείνον.
Έξι το πρωί και τους βρήκε το φώς στην κουζίνα,του είπε να μην ντρέπεται.
Έξι το πρωί χαμογέλασε,τα πρωινά χαμογελαγε.
Έξι το πρωί,δεν θα τελειώσει το γράψιμο ποτέ.
Έξι το πρωί και ήθελε έναν γαμημένο καφέ μέτριο και διπλό.
Έξι το πρωί..
Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω..Έξι το πρωί!
Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου