Τους είχε δει εκεί σε εκείνη την βαθρα του φονια. Μετά από ώρες περπάτημα στο ποτάμι να έχουν διαλέξει την ποιο μακρινή.
Τους είχε δει γυμνους όλη την μέρα, να κολυμπάνε σε γαργαρα και κρύα νερά.
Τους είχε δει τα βράδια να μιλάνε στα νυχτοπουλια και την μέρα στον καταρράκτη.
Τους είχε δει να εξαγνιζουν την ψυχή τους στα φεγγαροφωτα βράδια.
Τους έβλεπε κάθε μέρα, να μαζεύουν βότανα, να κάνουν έρωτα, να βγάζουν τα φρούτα από το νερό.
Τους είχε δει το βράδυ στην φωτιά παρέα να γελάνε. Και όταν το βουνό σαν φεγγάρι κατέβαινε για να τους ανταμώσει εκείνοι τα σπλάχνα του χαιδευαν τις όμορφες παρθένες.
Σαν χρόνια κράτησαν εκείνες οι ημέρες, και ήταν ο φονιάς όνομα και πράγμα.
Και είχε σκοτώσει το μέσα τους τους φόβους και τα ναι.
Και σαν ξαναγεννηθηκαν τον δρόμο πίσω πήραν.

Μέρες Φονια.... #χρονογραφη