Εντάξει ρε φίλε παράπονο από την ζωή δεν έχω. Δεν λέω, σίγουρα μπορεί να ήταν και καλύτερα,μπορεί και χειρότερα.
Ρε φίλε ,τυχεροί σταθήκαμε ,δες ,ρίξε μία ματιά γύρω σου,πίσω σου.
Θυμάσαι που άκουγες σειρήνες και τρομαζες;ασθενοφόρο σου έλεγα είναι. Τότε τρόμαζες περισσότερο εσύ. Δεν λέω σε καταλαβαίνω,πόσες φορές η σειρήνα ούρλιαζε για σένα!
Θυμάσαι που σου έλεγα η ζωή κύκλο κάνει,και ότι δεν ήθελες αυτό τραβάς!
Θυμάσαι αυτούς τους τύπους με τα μπλε που σε έπαιρναν στο κατόπι; θυμάσαι που γελαγες και έσφιγγες το χέρι;
Θυμάσαι που σε περίμεναν απέναντι στο νησί και εσύ ξεσηκωνες τους επιβάτες για ανταρσία;
Προτροπή για ανταρσία έλεγε το χαρτί που σου έφεραν να υπογράψεις.
Για αυτό σου λέω παράπονο δεν πρέπει να έχεις.
Θυμάσαι σε εκείνο το μπαλκόνι που ποτέ δεν συμπαθησες ; καθόσουν με εκείνο το κασετόφωνο που μόλις είχες πάρει,και δίπλα εκείνη η βότκα που ποτέ δεν τελείωνε.
Θυμάσαι;
Και ύστερα πέθανες,μια ,δυο,τρεις,ούτε θυμάμαι πόσες φορές .
Θυμάσαι,πάντα τα λέγαμε καλά οι δύο μας ,αυτή η ειλικρίνεια που τσακιζε και τον καθρέφτη.
Δεν γαμιεται λες μια μέρα,εγώ θα φύγω,το μπαλκόνι αυτό στην βαραγε και οι τοίχοι έκαιγαν.
Για αυτό σου λέω παράπονο δεν πρέπει να έχεις.
Ξέρεις πόσοι θα ήθελαν να είναι στην θέση σου ; Μην γελάς,αλήθεια σου λέω.
Έχω ένα παράπονο είπες,τόσες γαρδενιες και μία δεν έπιασε.

Αλλοπρόσαλλα λόγια αφορτιστων εικόνων αφηρημένων σκέψεων.