Τον έβλεπε να στέκεται με παγωμένο βλέμμα, σε νύχτα φωτεινή από χριστουγεννιατικα φώτα.
Τον έβλεπε με το λεπτό του πρόσωπο και τα χαρακτηριστικα που δεν λέγαν να σκληρινουν.
Τον έβλεπε να στέκεται μονάχος μέσ τον κόσμο.
Τον έβλεπε να καίγεται σε παγωμένο δρόμο, και να παγώνει έπειτα μέσα στην φωτιά.
Τον έβλεπε που περίμενε αυτήν που θα τον σώσει, αυτήν που θα γλυκανει την ψυχή το στόμα και τα χείλη.
Τον έβλεπε λίγο πριν ο χρόνος ο καινούργιος μπει να λέει χρονε στάσου λίγο ακόμα.
Τον είδε ξάφνου να γελά όπως ερχόταν εκείνη.
Τον είδε από το χέρι σφιχτά να την κρατά στο λεωφορείο καθώς μπαιναν μέσα.
Και τότε όλα ξαφνικά τα γύρω του φωτισαν, τα μέσα του ζεσταθηκαν και ας είχε χιόνια έξω.
Τι όμορφη που ήταν η βραδιά στην χαραυγη του χρόνου.
Όλα αυτά σκεφτόταν καθώς από μακριά τον έβλεπε να φεύγει, με άγιο Βασιληδες αγκαλιά και αγγέλους για παρέα.
#χρονογραφη