Δέκα το πρωί,πλατεία Κυριτση Άγιος Γιώργης ,με τα καλά τους ρούχα οι πιστοί. Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί ενώπιόν του Θεού πρέπει να φοράς καλά ρούχα.
Σπανίως έμπαινε σε εκκλησία και αυτό για λίγα λεπτά. Μόνο τότε σε ένα θάνατο που έπρεπε να κάτσει πρώτη σειρά.
Να ζήσετε να τον θυμάστε έλεγαν. Της έπιανε το χέρι. Ρούχα καλά δεν φόρεσε,ότι αισθανόταν άνετο το έβαζε.
Έτσι είμαι έλεγε. Πλατεία Κυριτση ,ο κυρ Παύλος ο καφετζής ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την κρίση,δόξα τον Θεό έλεγε. Κοίτα γύρω σου,υπάρχουν χειρότερα,και ας ήταν το καφενείο άδειο.
Στα βράχια στην δεξαμενή να σαν τώρα,του Αη Γιώργη ήταν και μύριζε καλοκαίρι.
Έχω ραντεβού με δυο γκόμενες το βράδυ που γνώρισα στην Ρόδο είπε ο Γιώργος. Έρχεσαι;θα βρεθούμε στην νέα Σμύρνη,εκεί απέναντι από την ακροβατισα.
Και πήγε,και ήταν και οι δυο μελαχρινές με μαύρα ρούχα,έτσι...
Εμείς θα πεθάνουμε από την πρέζα αυτοί από αγάπη είπε ο Χρήστος.
Και κάποιοι πέθαναν ναι,αυτοί ακόμα όχι.
Να κοίτα είπε εκείνη,άνοιξε ένα κουτί παλιό από παπούτσια και ήταν γράμματα πολλά,χαρτιά με ιστορίες. Να εδώ είναι όλα.
Κάθε μέρα έγραφε και μια ιστορία,χρατς χρουτς η παλιά η γραφομηχανή του παππού με τα λειψά γράμματα.
Ακόμα και όταν έλειπε με την υποτροφία της κάθε εβδομάδα πήγαινε στο ταχυδρομείο.
Ο Γιώργος άνοιξε ένα μπουκάλι ρούμι , στρίψε ένα τσιγάρο φίλε είπε ο Χρήστος.
Η Ρανια είχε φτιάξει γλυκό,ενα συροπιαστο που έφερε την συνταγή εκεί από την Ινδία. Έφερε και ρούχα πολλά,φουλάρια και μπουφάν κρυμμένα στην βαλίτσα.
Η Φωτεινή ήθελε να κάτσει δίπλα του το είχε απωθημένο,τα πράγματα δεν έρχονται ποτέ όπως τα θες σκέφτηκε καθώς έβαζε τον δίσκο.
Η Μαίρη έφερε μία τούρτα,είπε ότι πέρασε τις εξετάσεις και ήθελε να το γιορτάσει
Το ρούμι τελείωσε γρήγορα,ξέρω ένα μαγαζί στην Κουμουνδούρου είπε ο Φάνης,έλα πάμε.
Το μεγάλο πορτατίφ με τα κόκκινα κρόσσια έσβησε.
Άναψαν κεριά,κάποιος βγήκε στο μπαλκόνι. Φατσα απέναντι η Ακρόπολη είχε φωτιστεί σε ένα χρώμα σαν αίμα.
Κάποιος χάραξε το μπράτσο του με ξυράφι,μια σταγόνα αίμα εσταξε στο πράσινο χαλί.

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω..