Την είχε γνωρίσει σε ένα από αυτά τα παλιά τα μπάρ που μύριζαν οινόπνευμα και τσιγάρο. Εκεί που ο μπάρμαν είχε την τελευταία κουβέντα,ένα ,ένα τελευταίο από εμένα για τον δρόμο.
Ξύπνησαν μαζί .
Κάπου εκεί στα Μανιάτικα ο Νίκος έφτιαχνε τα πράγματα πάνω στο κομοδίνο,πάντα γύρναγε την εικόνα της Παναγίας από την άλλη,να μην βλέπει ρε φίλε.
Ο Νίκος είχε πάει πολλές φορές στο Άγιο Όρος,έψαχνε το κάτι άλλο. Τον πήραν τηλέφωνο,ο αδελφός του βρέθηκε μετά από δυο χρόνια σε κλινική της Ταϊλάνδης. Έψαχνε και εκείνος το κάτι άλλο.
Η Μαίρη ήταν δικηγόρος,του άρεσε να την βλέπει όταν αγορευε . Όχι δεν είχε ποτέ αναρωτηθεί γιατί και πως. Είχε πάντα μία άνεση στο να αλλάζει κόσμους.
Η πλατεία της Νέας Χαλκηδόνας είχε λίγο κόσμο,λίγοι οι Μανιάτες πλέον.
Για κάποιο λόγο δεν είχε συμπαθήσει ποτέ την περιοχή αυτή.
Ο Τάσος καθόταν σε ένα παγκάκι στην πλατεία ,όπως πάντα είχε ξεχάσει ότι κάποια τον περίμενε. Ποτέ δεν μπόρεσε να το καταλάβει αυτό,να κοιτάς τον εαυτό σου δηλαδή και ο άλλος άς περιμένει. Ίσως εκείνος να το έβλεπε αλλιώς.
Βρήκε την Μαίρη στην Φοντανα,η θάλασσα ήταν ήρεμη. Ο Μανώλης μόλις τελείωσε την ηχογράφηση,ένα φραπέ μέτριο.
Του έδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου, η Μαίρη ήθελε να πάει στην Βάρκιζα.
Ο Νίκος έβγαλε εισιτήριο για Ταϋλάνδη,ο πρέσβης κάτι για μανιτάρια είπε.
Κατέβηκε την Πέτρου Ράλλη,στο Πέραμα αδέσποτα γαυγιζαν, μπήκε στο φέρι μποτ έπρεπε να πάει Σαλαμίνα...

Άσχετες άστοχες σκέψεις εικόνων κάπου εκεί έξω....